www.yazaksami.com

Çamur

çamura düşen rüyalarıma şekil verip kuruttum ruhumu
bazen yağmurlar akıttı bi parçasını
bazen de rüzgar uçurdu sıcaktan çatlamış parçalarını
umut ışığı sızdı boşluklarından
inkar edemedim gerçekleri
inandım yalanlarına mecburiyetin saflığıyla
meğer yağmur ışık sızsın ruhuma diye diil,
çamur olsunda bulansın hesabındaymış
rüzgarda yegane dostuymuş gerçeklerin.
oysaki ben çamurdan oyuncak yapıcağımı,
rüzgarınsa, uçurtmam için var olduğunu sanırdım

SENİN İÇİN

Sana geldim,
Kör korkularımdan,yalnızlığımdan ve
umutsuzluktan kaçarak….
Umarsız ve yüreklice

Sana geldim
Kendimi sözlerinde bulmak
Gözlerinde yokolmak
Ve avuçlarında erimek için

Sana geldim
Çünkü;
İçimdeki ses SENİN ADINI söyledi

Sana geldim
Hiçbirzaman
Senden gidiyorum
Dememek için….

Korku

İnsanların çoğu, kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korkuyor.
Kendisini sevilmeye lâyık görmediği için, sevilmekten korkuyor.
Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için.
Duygularını ifade etmekten korkuyor, reddedilmekten korktuğu için

.
Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğinin kıymetini bilmediği için..
Unutulmaktan korkuyor, dünyaya bir şey vermediği için.
Ve ölmekten korkuyor, aslında yaşamayı bilmediği için.”

W. Shakespeare

Hayat Sus Dedi Birden

Bir kısa gülüş, bir sıcak merhaba idi konuşmak,
Hayat; sus diyordu yeri gelince, ama ben konuşmaya devam ediyordum…
Ben konuşuyordum… Siz susuyordunuz…
Sonra bir koku yayıldı bahçeye…
“Ne kokusu bu?” dedim.
Dediler “Bu koku yasemin kokusudur…”
Elli yıl sonra anladım ki “saat-i semenfam” buymuş; yaseminlerin kokularını saldığı saat.
Doğanın da saatleri varmış, öğrendim.
Konuştum, hayatım boyunca ve bir saat-i semenfam da hayat, sus dedi birden…
Sustum…

Mutlu

bilmem ki mutlumuyuz? Belki mutlu belki de değiliz.
Bazen çok garip ki çok mutlu, bazen sebeb yokken mutsusuz. Belki hayalini sürdüğümüzü yaşayamadığımız için mutsuz oluyoruz. Bazen koca bir çocukken şöyle maziye, ta ki çocukluğumuza dönüp hüzünlenerek mutlu yada mutsuz oluyoruz. Koca bir çocukken hala kendimizi aynı çocuk hissederek etrafımıza bakıp birşeyler aynı değilken mutsuz oluyoruz. Yada bizden daha kötü durumda olanları düşünüp kendimizi avuturken kavramlar karmaşasında boğulup, anlamlamdıramıyoruz.Belki paylaşacak birisi olmadığı için hüzünleniyoruz. Bilmem ki mutlumuyuz? O kadar hüzünleniyoruz ki…
Hiçbirşey düşünmeyip gülenlerimiz bile duygusuz diye kıvranabiliyoruz.
hep güzel birşey özlemi ile yaşıyoruz. Bazen yaptıklarımızın cezasını çekiyoruz. Bazen çok dürüstlüğümüzün. Ve bazen bakıyorz ki hep yalnızız. İçimizde hep özlem duyduğumuz basit ama çok mutlu şeyler var. İşte bunlara inanıpta peşine takıldığımızda yanılabiliyoruz. Kimisinde üzülüyoruz kimisini ise tatlı hatıralar olarak belleğimize yazıyoruz. Herkes mutlu olmak ve özlemini duyduğu güzelliği bulmak için çaba harcıyor işte bazen bu noktada kendimizi sevdiğimiz yada tiksindiğimiz, bu ben değilim dediğimiz zamanlar olabiliyor.Ne demiş şair?.

“Ve hep güzel birşeyler bulmak umuduyla çıktık yola.”